Nooit Meer Buiten Slapen

Het wordt weer kouder en de nachten langer en nu hebben we ook weer een tweede lockdown te pakken. Voor daklozen een uitzichtloze situatie want waar is het veilig? Waar kan ik slapen? Wordt er in de nachtopvang rekening gehouden met social distancing? Allerlei vragen doemen op en alle inspanningen ten spijt stijgt het aantal daklozen per dag.

Er is echter een oplossing, niet een oplossing die morgen het hele dakloosheidprobleem oplost, maar wel een oplossing die op lange termijn denkt, die terugval voorkomt, die je begeleidt en helpt. En misschien wel het allerbelangrijkst, een oplossing die werkt.

Ik kan het makkelijkst vertellen hoe het mij is gegaan, ik werd dakloos in september 2011, kwam terecht bij Emmaus en in april 2013 kreeg ik mijn eigen huis via Housing First. Dat gevoel van vrijheid, van eigenwaarde wat er op dat moment door je heen gaat is onbeschrijflijk. Kun je je voorstellen hoe rijk je bent met een huissleutel in je zak? Kun je je voorstellen hoe rijk je bent als je kunt zeggen “Ik ga naar huis.” Kun je je voorstellen wat het betekent om in je eigen keuken koffie te maken? Al die dingen die voor iedereen normaal zijn, zijn voor een dakloze van een dusdanig groot belang wat ik hier niet kan omschrijven.

Dankzij Housing First kreeg ik die kans en met hun begeleiding en steun zijn mijn schulden aangepakt. Hierdoor kon ik weer gaan werken, vanuit dit werken kreeg ik weer zelfvertrouwen, vanuit zelfvertrouwen weer een relatie. Nu heb ik een topbaan, een koopwoning met mijn vrouw, we zijn een eigen zaak begonnen en leven een mooi leven. Zonder Housing First was dit niet gelukt. Daarom moet Housing First de norm worden in het oplossen van dakloosheid en daarom roep ik de Tweede Kamer, de regering, gemeenten, instellingen, woningbouwverenigingen en iedereen die iets met onroerend goed doet, op om hieraan mee te werken.

Laat 2020 het jaar zijn waarin we naast COVID-19 ook dakloosheid hebben verslagen.

Fijn weekend, Frank

Lockdown 2.0

Met ingang van morgen is het weer zover, lockdown 2.0, horeca wederom dicht, geen alcoholverkoop na 20.00 uur. Mondkapjesplicht wordt aan gewerkt en allerlei andere maatregelen die sociale contacten tot een minimum beperken. En alles met veel aandacht voor de zwakkeren in onze samenleving dus we mogen nog bij opa en oma op bezoek, we mogen nog naar verzorgings- en bejaardenhuizen. Maar die groep waar je niets over hoort, die groep die vanavond weer op zoek moeten naar een slaapplek, die groep werd weer niet genoemd. Dak- en thuislozen die geen huis hebben, die dus ook geen huishouding hebben. Anderhalve meter is voor hun geen probleem want dichterbij komt het gros van de mensen toch niet. Basale dingen als handen wassen, desinfecteren, mondkapjes zijn wel een probleem. Deze groep die nog steeds, ondanks alle inspanningen van velen, dagelijks groeit. Wanneer gaan we ons hier massaal voor inzetten? Wanneer wordt het normaal dat er niemand meer buiten hoeft te slapen? Wanneer wordt het Housing First principe normaal? Ik heb de oplossing niet maar laten we beginnen om eens met ze te praten, eten met ze te delen. Er is niets ergers dan in een volle straat genegeerd te worden. Denk ook aan de dakloze deze lockdown.

Groet Frank

Waarom zou je een hekel hebben aan maandag?

Maandagen zijn van oudsher een bron van ergernis. Weekend voorbij en weer terug in de sleur van werken, eten, slapen. En ondertussen zijn we ook blij dat we weer naar de collega’s mogen voor de flauwe grappen, geouwehoer bij de koffiemachine en de gezelligheid. Als we dat nu eens vasthouden en maandag zien als het begin van dat mooie recept, een recept van een prachtig gerecht met 7 ingrediënten, iedere week 7 nieuwe creaties, de ene week hartig, de andere week licht en makkelijk te verteren. De ene week majestueus en de andere week ingetogen en je mag zelf bedenken hoe je het gaat doen, waarmee, met wie, de wereld ligt op je te wachten!

Begin die week zo en maandag zal nooit meer hetzelfde zijn!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Maandag

Succes en Happy Monday!

Liefs Frank!

Knietje

Knietje

Al jaren loop ik te hannesen met mijn knieën, inmiddels toch al bijna 40 jaar. Meniscussen alle 4 weg, voorste kruisband links al een keer vervangen en nu na 8 operaties in totaal nog steeds mank en lopen met pijn. Gelukkig heb ik een geweldige osteopaat als buurman (tevens geweldige buurman als osteopaat) en die helpt me iedere keer weer op miraculeuze wijze van pijn af en krijgt het zelfs voor elkaar dat ik weer enigszins normaal kan lopen.

Maar na uitstel en uitstel uiteindelijk van de week toch maar naar de orthopeed geweest en mijn vermoeden werd bevestigd. Knie kapot, er moet een nieuwe in. Ze zei, neem je tijd en geef een seintje wanneer je er klaar voor bent. En dat zit nu een beetje in mijn hoofd.

“Wanneer je er klaar voor bent”

Want wanneer ben je er klaar voor? Nu? Over 5 jaar? Hoe lang gaat zo’n ding mee? Wat als ie over 10 jaar vervangen moet worden? Wil ik nog langer lopen met die kapotte knie? Zal ik het maar gelijk doen? Zal ik wachten want het gaat nog wel? Allemaal vragen waarmee ik het mezelf niet makkelijker maak.

Ik heb al eerder een jaar van revalideren gehad met die voorste kruisband maar het idee dat er een stuk ijzer in mijn lijf wordt gezet dat vind ik misschien wel het lastigst. Dit zijn ook momenten waarop het internet er eigenlijk niet zou moeten zijn, vroeger werd je geopereerd en hoorde je van je dokter wat er ging gebeuren, je ging onder zeil, werd wakker en je was geopereerd. Tegenwoordig weet je exact wat er gaat gebeuren en welke gereedschappen er worden gebruikt. Ik ben zo stom geweest om een YouTube filmpje te bekijken…….knietje open en de timmerman doet de rest.

Deze week neem ik een beslissing en eigenlijk heb ik hem al genomen. Waarom wachten.

Dat dus, let’s get it over with.

Fijne zondag, Frank.

Dakloosheid

Laat het volgende even op je inwerken en probeer je een menigte voor te stellen van 700000 mensen. 10 keer een vol voetbalstadion..,,,,

“Volgens schattingen worden in de Europese Unie elke nacht ongeveer 700.000 mensen geconfronteerd met dakloosheid, wat neerkomt op een stijging van 70% in tien jaar. Tijdens de recente gezondheidscrisis is dit aantal echter sterk gedaald dankzij de noodmaatregelen die door alle Europese landen zijn getroffen om de meest kwetsbaren onder ons onderdak te bieden. In dit vijfde overzicht van huisvestingsuitsluiting in Europa heeft FEANTSA aangetoond dat de EU met minder dan 3% van het herstelfonds in staat zou zijn om alle dakloze mensen in heel Europa onmiddellijk een jaar lang onder waardige omstandigheden te huisvesten.”

Bijgevoegd de link naar het Feantsa rapport.

https://www.feantsa.org/en/news/2020/07/23/fifth-overview-of-housing-exclusion-in-europe-2020?bcParent=26

Waarom doen we hier niets aan? Volgende week ga ik bellen met Housing First om met Melanie Schmit te bespreken of wij hier in Nederland al iets aan kunnen doen. Ik hou jullie op de hoogte.

Groet Frank.

Brief van een alcoholist.

Ik heb de brief, geschreven door ANON, al eens eerder geplaatst. Ik ben alweer 8 jaar en 5 maand gestopt met alcohol. Behalve dat ik nog wel eens moet uitleggen dat “één drankje voor de gezelligheid” ook niet kan en dat zonder alcohol het leven ook heel leuk is, bevalt het helemaal goed.

Ik plaats de brief nog een keer met eigenlijk een paar vragen. Herken je jezelf? Durf je jezelf te herkennen? Durf je het dan ook te erkennen? Blijf je ontkennen? Als je erkent wil ik je helpen, als je ontkent is de tijd er nog niet rijp voor. Ik hoor het wel.

Brief van de alcoholist

Ik ben een alcoholist. Ik heb jullie hulp nodig. Lees mij niet de les; maak mij geen verwijten en geef mij geen uitbrander. Je zou niet kwaad op me zijn als ik kanker of suikerziekte had. Alcoholisme is ook een ziekte. Gooi mijn drank niet weg; dat is zinloos want het lukt me altijd om weer nieuwe te krijgen. Laat je door mij niet kwaad maken. Als je mij aanvalt met woorden of daden, is dat voor mij enkel maar een bevestiging van de slechte indruk die ik van mezelf heb. Ik heb al zo’n hekel aan mezelf. Laat je, door liefde en bezorgdheid, niet verleiden dingen voor me te doen die ik zelf behoor op te knappen. Als jullie mijn verantwoordelijkheden op je nemen, ontnemen jullie mij definitief de kans om die zelfde te dragen. Mijn schuldgevoel wordt dan groter en jullie komen vol wrok te zitten. Hecht geen waarde aan mijn beloften. Ik beloof van alles om onder de gevolgen van mijn daden uit te komen. Door de aard van mijn ziekte, kan ik mijn belofte niet houden, ook al zijn ze op het moment zelf eerlijk gemeend. Uit geen loze dreigementen. Blijf bij een eenmaal genomen besluit. Geloof niet alles wat ik vertel: het zou een leugen kunnen zijn. Het ontkennen van de werkelijkheid is een symptoom van mijn ziekte. Bovendien ben ik geneigd mijn respect te verliezen door mensen die ik al te gemakkelijk om de tuin kan leiden.
Laat niet toe dat ik misbruik van jullie maak of jullie op één of andere manier uitbuit. Liefde kan niet lang bestaan zonder rechtvaardigheid.
Neem mij niet in bescherming en probeer op geen enkele wijze om me te behoeden voor de gevolgen van mijn drinken. Vertel geen leugens voor me, betaal mijn rekeningen niet, neem mijn verplichtingen niet op je. Door dit wel te doen, zouden jullie juist de crisis kunnen afwenden of afzwakken die nodig is om mij ertoe te brengen door te gaan zoeken. Zolang jullie een automatische vluchtweg bieden uit de gevolgen van mijn drinken, kan ik doorgaan met het ontkennen van mijn drankprobleem.
Boven alles, LEER zoveel mogelijk over alcoholisme en jullie rol in verhouding tot mij.

Groet van een alcoholist.

Ik wil voorop stellen dat ik niemand wil veroordelen en dat iedereen vooral moet doen wat hij of zij zelf wil maar als je jezelf herkent dan is het misschien tijd om er iets mee te doen.

Groet Frank.

Coffee to go

Hier noemen ze het caffè da portare via, je kent het wel ‘s morgens even vlug een bakkie voor onderweg en je gaat naar Starbucks, McDonalds of een willekeurig tankstation en bestelt een vage bak wat op koffie moet lijken en krijgt een kartonnen beker met een deksel waar een gaatje in zit zodat je niet morst in de file. Het warme bruine vocht wat er in zit wat men koffie noemt is bij voorbaat al niet te zuipen maar Starbucks is hip dus we doen net of het heerlijk is…..

Hier in het zuiden van Italië doen ze het anders, je stopt bij een bar en die zijn er legio op de meest uiteenlopende plekken en je bestelt al naar gelang de tijd die je hebt een caffè al banco of een caffè da portare via. Al banco drink je je caffè (in NL noemen we dat espresso) staand aan de bar al dan niet met een gevulde croissant en een glaasje water en da portare via neem je het zwarte goud mee. Daarover later meer. Eerst wil ik je even uitleggen hoe je hier ‘s ochtends je koffie nuttigt. Je eet eerst je croissant dan spoel je je mond met het water zodat je smaakpapillen schoon zijn voor de koffie en daarna drink je je caffè. Haal het niet in je hoofd om daarna nog water te drinken want daarmee beledig je de barista tot op het bot.

Dan nu de take away versie ofwel de portare via. De koffie wordt gemaakt en overgegoten in een flesje, gaat in een papieren zak met een mini bekertje erbij en je kunt op weg. Het ziet er zo uit….

Koffie in een zak
Koffie in een flesje
Koffie in het bekertje

Dit is toch veel mooier dan die grote emmers! En dan nog even de prijzen, wij betalen voor een espresso hier €0,90 voor een cappuccino €1,20 en voor een met banketbakkersroom gevulde croissant €0,90. Ik wil niet weten wat je bij Starbucks betaalt voor een espresso of een cappuccino maar het zou me niet verbazen dat het bij €2,00 begint.

Daar komt nog eens bij dat de koffie hier ook nog eens veel beter is dan onze koffie. Het Napolitaanse Kimbo is onze persoonlijke favoriet. En denk nog eens aan dit als je weer een Starbucks emmer bestelt…..

Ciao Frank

Tegenstellingen


Het weer in Italië is vol van tegenstellingen, toen we aankwamen 2 weken geleden was het mooi weer en we gingen even boodschappen doen. De lucht was wel iets donker maar dat zou wel wegtrekken. In de tijd dat we door de supermarkt liepen brak de pleuris uit, met bakken kwam het naar beneden. Om na een paar uur weer gewoon strandweer te hebben.

Zo ook vandaag, het stond al in de vooruitzichten dat het zou gaan regenen gepaard met onweer maar de campingbaas ontkende in alle toonaarden, terwijl hij de electrakasten afdekte met een waterdicht zeil. Ook de baas van de strandtent ging gewoon door met zijn reserveringen gisteren ondanks dat hij heel goed wist dat het zou gaan regenen. Dat ontkennen dat zit ze een beetje in het bloed. La bella figura ook wat betreft het weer.

Voor de toeristenindustrie is dit weer killing vooral op zaterdag want dan hebben ze het nu ontzettend druk met alle Italianen die een weekendje camping annex strand pakken. De stranden blijven vandaag leeg en Romeo gaat naar huis in de wetenschap dat hij een paar duizend euro omzet mist.

Voor ons is het niet zo erg, de caravan en voortent zijn droog en we hebben het gezellig met zijn tweetjes.

Ik wens jullie een mooi weekend en wij vermaken ons prima! Nog een weekje en we zijn weer thuis, opgeladen en uitgerust. En ik raad het iedereen aan, als je rustig op vakantie wil? Ga naar Italië, het is mooi, de mensen zijn vriendelijk en het is veilig!

Groet Frank

Fietsen

De man, zijn fiets

Iedere ochtend gaan we naar onze favoriete bar voor een koffie en een brioche, mijn lief schreef er al over. Dit doen we dus op de fiets, we hebben voor onze vakantie een paar vouwfietsen aangeschaft en die hebben hun geld dubbel en dwars opgebracht. Nou is fietsen in Italië iets anders dan bij ons, fietspaden kennen ze hier bijna niet en zeker niet buiten de bebouwde kom. Als fietsers sta je onderaan in de lijn van weggebruikers, ik zou het bijna vogelvrij willen noemen. Wielrenners staan een klein stapje hoger maar fietsen voor je plezier dat is hier hetzelfde als zwemmen met je kleren aan. Dat doe je dus gewoon niet. Nou is het voor ons maar een klein stukje maar er zijn ook anderen die met de fiets naar hun werk moeten. Over het algemeen zijn dit geen Italianen maar veelal Afrikanen, Indiërs en Pakistanen, we zien ze dagelijks en niet op kekke mountainbikes of elektrische fietsen maar meestal op oude gebakjes zonder verlichting. In het beste geval hebben ze nog een fluorescerend vestje aan maar meestal niet. Dus voor iedereen die met de auto naar het zuiden van Italië gaat. Kijk alsjeblieft uit voor deze jongens die hard werken om hun leven iets mooier te maken.

Groet Frank

FrankSchrijft

Mijmeringen

Franstraas's Blog

Just another WordPress.com weblog

Economisch Dakloos

tegen wil & dank

2MutsenKoken

Verhalen van 2Mutsen over hun liefde voor koken en Sardinië!

VriendenVanSardinië

Sardinië: ontdekken van land en keuken

Caribbean Letters

Leven in de Caribbean

Vinyl & Coffee

De blog over vinyl, muziek, koffie en veel meer!

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Peter Gortworst

Korte en soms iets minder korte verhalen.

Nuts schrijft

Mijmeringen.....

Husse met je neus er tusse ....

Het minst gelezen kookblog ter wereld

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

stymphatica

Ik blog over mijn reis naar mijn debuut

Luc Tanja

Werkt bij het Leger des Heils

FrankSchrijft

Mijmeringen

Franstraas's Blog

Just another WordPress.com weblog

Economisch Dakloos

tegen wil & dank

2MutsenKoken

Verhalen van 2Mutsen over hun liefde voor koken en Sardinië!

VriendenVanSardinië

Sardinië: ontdekken van land en keuken

Caribbean Letters

Leven in de Caribbean

Vinyl & Coffee

De blog over vinyl, muziek, koffie en veel meer!

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Peter Gortworst

Korte en soms iets minder korte verhalen.

Nuts schrijft

Mijmeringen.....

Husse met je neus er tusse ....

Het minst gelezen kookblog ter wereld

Niels Hagen, een persoonlijk filosofisch weblog

Over: duurzaamheid, film, kunst, liefde, literatuur, muziek, politiek, sport en wetenschap

stymphatica

Ik blog over mijn reis naar mijn debuut

Luc Tanja

Werkt bij het Leger des Heils